10 Ünlü Şairimizin ‘Anne Sevgisi’ Üzerine Yazdıkları Şiirler

TAKİP ET

1) “Annem İçin” Ahmet Hamdi Tanpınar

‘An Earthly Paradise’ Sir Lawrence Alma Tadema 

Issız bir mezarlık, kimsesiz bir yer
Gölgesinde ulu, loş bir mâbedin
Bir yığın toprakla bir parça mermer
Sırrıyla haşr olmuş orda ebedin.

Bir yığın toprakla bir parça mermer,
Üstünde yazılı yaşınla, adın;
Baş ucunda matem renkli serviler
Hüznüyle titreşir sanki hayatın.

Seni gömdük anne yıllarca evvel
Gözyaşlarımızla bu ıssız yere
Kimsesiz bir akşam ziyaya bedel
Matem dağıtırken hasta kalblere.

Kimsesiz bir akşam, ezelden yorgun
Hüznüyle erirken Dicle’de sessiz,
Öksüzlük denilen acıyla vurgun
Bir başka ölüydük bu toprakta biz.

2) ‘Oğul’ Ahmet Erhan

A Soft Place In My Heart‘ Pino Daeni

Anne ben geldim, üstüm başım
Uzak yolların tozlarıyla perişan
Çoktan paralandı ördüğün kazak
Üzerinde yeşil nakışlar olan
Anne ben geldim, yoruldum artık
Her yol ağzında kendime rastlamaktan
Hep acılı, sarhoş ve sarsak
Şiirler çırpıştıran bi adam
Kurumuş kuyunun suyu, incirin
sütü çoktan çekilmiş
Bir zamanlar dünya sandığım bahçeyi
Ayrık otları, dikenler bürümüş
Kapıdaki çıngırak kararmış nemden
At nalı ve sarımsak duruyor ama
Oğlum, mektup yaz diyen
Sesin hala kulaklarımda
Anne ben geldim, ağdaki balık
Bardaktaki su kadar umarsızım
Dizlerin duruyor mu başımı koyacak?
Anne ben geldim, oğlun, hayırsızın…

3) Anama” Aşık Veysel Şatıroğlu

‘Thinking of You’ Pino Daeni

Dokuz ay koynunda gezdirdi beni
Ne cefalar çekti ne etti anam
Acı tatlı zahmetime katlandı
Uçurdu yuvadan yürüttü anam

Anaların hakkı kolay ödenmez
Analara ne yakışmaz ne denmez
Kan uykudan gece kalkar gücenmez
Emzirdi salladı uyuttu anam

Anam doğurdu beni Sivas ilinde
Sivralan Köyünde tarla yolunda
Azığı sırtında orak elinde
Taşlı tarlalarda avuttu anam

Ben yürürdüm anam bakar gülerdi
Huysuzluk edersem kalkar döverdi
Hemen kucaklayıp okşar severdi
Çirkin huylarımı soyuttu Anam

Çocuğudum anam bana ders verdi
Okumamı çalışmamı öngördü
Milletine bağlı ol da dur derdi
Vatan sevgisini giyitti anam

Tükenmez borcum var anama benim
Onun varlığından oldu bedenim
Kimi köylü kızı kimisi hanım
Ta ezel tarihte kayıtlı anam

Veysel der kopar mı analar bağı
Analar doğurmuş ağayı beyi
İşte budur sözlerimin gerçeği
Okuttu öğretti büyüttü anam

4) “Anneler ve Çocuklar” Sezai Karakoç

‘The Offering‘ Francois Alfred Delobbe

Anne öldü mü çocuk
Bahçenin en yalnız köşesinde
Elinde siyah bir çubuk
Ağzında küçük bir leke
Çocuk öldü mü güneş
Simsiyah görünür gözüne
Elinde bir ip nereye
Bilmez bağlayacağını anne
Kaçar herkesten
Durmaz bir yerde
Anne ölünce çocuk
Çocuk ölünce anne

5) “Anneciğim” Necip Fazıl Kısakürek

‘Guernica’ Pablo Picasso

Ak saçlı başını alıp eline,
Kara hülyalara dal anneciğim!
O titrek kalbini bahtın yeline,
Bir ince tüy gibi sal anneciğim!

Sanma bir gün geçer bu karanlıklar,
Gecenin ardında yine gece var;
Çocuklar hıçkırır, anneler ağlar,
Yaşlı gözlerinle kal anneciğim!

Gözlerinde aksi bir derin hiçin,
Kanadın yayılmış, çırpınmak için;
Bu kış yolculuk var, diyorsa için,
Beni de beraber al anneciğim!

6) “Seni Düşünürüm Nazım Hikmet

‘A Mid Morning Chat’ Vladimir Volegov

Seni düşünürüm
anamın kokusu gelir burnuma
dünya güzeli anamın.
Binmişim atlıkarıncasına içimdeki bayramın
fır dönersin eteklerinle saçların uçuşur
bir yitirip bir bulurum al al olmuş yüzünü.

7) “Ufuklar” Yahya Kemal Beyatlı

‘The Sleep’ Noel Halle

Annemin naʹşını gördümdü;
Bakıyorken bana sâbit ve donuk gözlerle.
Acıdan çıldıracaktım.
Aradan elli dokuz yıl geçti.
Ah o sâbit bakış elʹan yaradır kalbimde.
O yaşarken o semâvî, o gülümser gözler
Ne kadar engin ufuklardı bana;

8) “Anne” Faruk Nafız Çamlıbel

‘The Mother’. Elizabeth Nourse

Uyusun da büyüsün
derdin büyüdüm anne.
Bana o ak sütünden
Verdin, büyüdüm anne.

Uykuma yıldızları
Serdin , büyüdüm anne.
Anne güzelliğine
Erdin, büyüdüm anne.

9) Can Yücel

‘Book of Poems’ Pino Daeni

Analık nedir Annem?” derdim de anacığıma; “Ben ol da bil” derdi Mevlânaca..
Ben ol da bil!
“Sen” oldum annem bak!..
“Sen” oldum ve bildim neymiş bu işin yürekcesi..
Hani “Köpekler bile “ana” olmasın” derdin ya hep, o ızdıraplı yüreğinle, o engin şefkatinle..
Anlamazdık o zaman biz zamâneler..
“Zor kızım, çok zor analık” derdin ardından derin bir iç çekişle..
Zormuş anam..
Ana olmak “Hiç” ken “Hep” olmakmış meğer..Çoğalmakmış durmadan..
Dünyaya meydan okumak, mazi ve istikbâli sırtlamak, pervâsız bir gözü karalıkmış..
Zormuş Annem..Olduk, gördük, bildik bak..
Ana olmak meğer; Kor ateşlerde üşümesi, kara kışlarda buz kesmesiymiş yüreğin..

Hep; “Ben!” derken,
Artık; “O”, “İllâ O!” demesiymiş..
Hiç varmayacağı kapıları çalması, hiç ederek ömrünü, adanmasıymış.
Hiç kızmaması yüreğin, almayı hiç düşünmeden hep vermesiymiş.
Hep sarıp-sarmalaması, hiç hesap sormadan, hep dost hep yâr olmasıymış..
Zormuş Anam..
Meğer ölümüne bir kara sevdaymış analık..
Olduk, gördük, bildik bak..

10) “Sol Yanım Acıyor Anne” Ayla Aldemir

‘Mothers and Girls’ Vladimir Volegov

Merhaba anne, 
Yine ben geldim. 
Merak etme okuldan çıktımda geldim. 
Annelerde babalar gibi merak eder mi bilmiyorum ama 
Ali ‘Okula gitmezsem annem çok kızar, merak eder’ demişti de 
Onun için söylüyorum. 
Geçen hafta öğretmen, 
Sağ elimde sarımsak, sol elimde soğan dedirte dedirte 
Öğretti sağımı solumu. 
Ben biliyorum artık Anne sağım neresi, solum neresi. 
Ağrıyan yanımın neresi olduğunu şimdi iyi biliyorum anne. 
Hani geçen geldiğimde “şuram acıyor işte şuram” demiştim de 
Bir türlü söyleyememiştim ya acıyan yanımı anne 
Bak şimdi söylüyorum 
Şuram işte, 

Sol yanım çok acıyor anne. 
Hem de her gün acıyor anne her gün. 
Dün sabah annesi Ayşe’nin saçlarını örmüştü. 
Elinden tutup okula getirdi. 
Yakası da danteldi. 
Zil çalınca öptü, “hadi yavrum sınıfa” dedi. 
Bende ağladım, 

Ağladım hiç de utanmadım. 
Öğretmen ne oldu dedi. 
“Düştüm dizim çok acıyor” dedim. yalan söyledim anne. 
Dizim acımıyordu ama sol yanım çok acıyordu anne. 
Bugün bende saçım örülsün istedim. 
Babam ördü ama onunki gibi olmadı. 
Dantel yaka istedim. 
Babam ‘Ben bilmem ki kızım’ dedi. 
“Bari okula sen götür” dedim. 
‘kızım, iş’ dedi. 

Bende “banane dedim, ağladım. 
‘kızım, ekmek’ dedi babam. 
Sustum ama okula giderken yine ağladım anne. 
Ha bide sol yanım yine çok acıdı anne. 
Herkesin çorapları bembeyaz, benimkiler gri gibi. 
Zeynep ‘annem beyazlara renkli çamaşır katmadan 
yıkıyormuş’ dedi.
 

Babam hepsini birlikte yıkıyor. 
Babam çamaşır yıkamasını bilmiyor mu anne? 
Uff babam, her gün domates peynir koyuyor beslenmeme. 
Üzülmesin diye söylemiyorum ama 
Arkadaşlarım her gün kurabiye, börek, pasta getiriyor. 
Biliyorum babam pasta yapmasını bilmez anne. 
Hava kararıyor, ben gideyim anne. 
Babam bilmiyor kaçıp kaçıp sana geldiğimi. 
Duyarsa kızmaz ama çok üzülür biliyorum. 
Kim bozuyor toprağını, 
Çiçeklerini kim koparıyor. 
İzin verme anne ne olur toprağına el sürdürme. 
Eve gidince aklıma geliyor bide bunun için ağlıyorum anne. 
Bak kavanoz yanımda, toprağından bir avuç daha alayım. 
Biliyor musun anne her gelişimde aldığım topraklarını şu kavanozda biriktirdim. 

Üzerine de resmini yapıştırıp başucuma koydum. 
Her sabah onu öpüyor kokluyorum. 
Kimseye söyleme ama anne. 
Bazen de konuşuyorum onunla. 
Ne yapayım seni çok özlüyorum anne. 
Ha unutmadan, 
Öğretmen yarın anneyi anlatan bir yazı yazacaksınız dedi. 
Ben babama yazdıracağım. 
Öğretmen anlarsa çok kızar ama banane kızarsa kızsın. 
Ben seni hiç görmedim ki neyi, nasıl anlatacağım anne. 
Senin adın geçince sol yanım acıyor anne. 
Hiç bir şey yutamıyorum. 
Bazen de dayanamayıp ağlıyorum. 
Kağıda da böyle yazamam ya anne. 
Ben gidiyorum anne, 
Toprağını öpeyim, sende rüyama gel beni öp. 
Mutlaka gel anne, 

Sen rüyama gelmeyince sol yanımın acısıyla uyanıyorum anne. 
Sol yanım acıyor anne. 
İşte tam şurası, 
Sol yanım çok acıyor anne. 
Seni çok özledim, 
Anne çook.

Cevap Bırakın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.